Ένα οπτικό ημερολόγιο ενός μη υλοποιημένου κινηματογραφικού έργου. Αυτό το σώμα δουλειάς είναι εμπνευσμένο από τα γραπτά του Ζαν Ζενέ (Jean Genet) και επικεντρώνεται σε έναν συνταξιούχο ναυτικό που στοιχειώνεται από τη θάλασσα. Εν μέρει εξομολόγηση, εν μέρει μυθοπλασία, εξετάζει ιδέες γύρω από την ταυτότητα, τη σεξουαλικότητα, τη θνητότητα, την επιθυμία και τη φύση της αντίληψης. Το έργο στοχάζεται επίσης πάνω στον τρόπο με τον οποίο ζούμε τη ζωή μας μέσα από τις εικόνες —πώς ο κινηματογράφος και η φωτογραφία εισχωρούν στον εσωτερικό μας κόσμο και γίνονται μέρος της συλλογικής μας μνήμης. Οι εικόνες είναι σχεδιασμένες να αποπνέουν οικειότητα και κινηματογραφική αίσθηση, σαν σελίδες ενός ιδιωτικού ημερολογίου. Φλου εστίαση (soft focus) και αισθησιασμός, σαν η μνήμη και η επιθυμία να έχουν αφήσει το σημάδι τους. Μια έντονη και ιερή ακινησία. Ένα παράθυρο στον κόσμο του Ζενέ. Ένας τόπος εξομολόγησης, τιμωρίας και τρυφερότητας. Η λαχτάρα και η βία του ωκεανού, αδιαχώριστες.

Το πρότζεκτ αποτελεί μια συνεργασία ανάμεσα στον φωτογράφο και ένα μοντέλο μεγαλύτερης ηλικίας, ο οποίος ενσαρκώνει τον ρόλο του ναυτικού, του φανταστικού πρωταγωνιστή της ταινίας. Οι φωτογραφίες χωρίζονται σε τρία μέρη (κινήσεις), ανιχνεύοντας τη ζωή ενός ανθρώπου από τη νεότητα έως τα γηρατειά. Εστιάζουν στην εφήμερη φύση της νιότης, της αγάπης και της επιθυμίας. Η θάλασσα μετατρέπεται σε μεταφορά για τα μεγάλα πάθη της ζωής —εκείνες τις δυνάμεις που μας διαμορφώνουν και μας εγκαταλείπουν. Πώς ζούμε χωρίς αυτές; Τι συμβαίνει όταν ο ανδρισμός φθίνει; Στρέφοντας την κάμερα στον εαυτό του, ο φωτογράφος εκθέτει τη δική του ευθραυστότητα και τις επιθυμίες του. Το έργο αποτελείται από μια σειρά ασπρόμαυρων εικόνων που δημιουργήθηκαν με αναλογικές κάμερες, Lomo φωτογραφία και εναλλακτικές τεχνικές εμφάνισης, και συνοδεύεται από μια βίντεο-εγκατάσταση και ένα ηχητικό τοπίο (soundscape).

Με έδρα την Αθήνα, ο Κωνσταντίνος Κορσοβίτης (Constantine Korsovitis) είναι Αυστραλός καλλιτέχνης και φωτογράφος από το Σίδνεϊ. Το πρώιμο εννοιολογικό του έργο έχει εξελιχθεί σε μια ντοκουμένταρίστικη πρακτική που δίνει έμφαση στο πορτρέτο, την αφήγηση και τη βιωματική συνάντηση μεταξύ φωτογράφου και υποκειμένου. Η συνεργασία βρίσκεται στο επίκεντρο της πρακτικής του, η οποία εξερευνά θέματα ταυτότητας, μεταμόρφωσης και αρρενωπότητας. Εργάζεται με αναλογική και ψηφιακή φωτογραφία, εναλλακτικές διαδικασίες και βίντεο-εγκαταστάσεις.

Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του στο εξωτερικό, ο Κορσοβίτης ανέπτυξε έντονο ενδιαφέρον για το παραδοσιακό θέατρο. Έχει εργαστεί σε πρότζεκτ με το Βρετανικό Μουσείο, το Μουσείο Ullen Sentalu στη Γιογκιακάρτα και το Μουσείο Ασιατικής Τέχνης στην Κουάλα Λουμπούρ. Αυτό το ενδιαφέρον τον οδήγησε σε ένα μακροχρόνιο έργο καταγραφής του θεάτρου σκιών σε ολόκληρη τη Νοτιοανατολική Ασία. Το πρότζεκτ ξεκίνησε το 1999, όταν ο Κωνσταντίνος προσκλήθηκε από την Εθνική Γραμματεία Wayang της Ινδονησίας να φωτογραφίσει το Διεθνές Φεστιβάλ Κουκλοθέατρου στην Τζακάρτα. Το 2016, εξέθεσε φωτογραφίες από το συγκεκριμένο έργο στο Κρατικό Μουσείο Kelantan στο Κότα Μπάρου και το 2018, με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού της Ταϊλάνδης, παρουσίασε μέρος του πρότζεκτ στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ratchadamnoen στην Μπανγκόκ.

Από το 1998, το έργο του Κορσοβίτη έχει εκτεθεί σε γκαλερί, μουσεία, ιδρύματα και φεστιβάλ φωτογραφίας σε όλο τον κόσμο. Ο Κορσοβίτης σπούδασε στο Αυστραλιανό Κέντρο Φωτογραφίας (Australian Centre for Photography) και κατέχει Δίπλωμα Φωτογραφίας από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Σίδνεϊ (Sydney Institute of Technology). Το 2012 ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του (Master’s) στη Φωτογραφία Ντοκιμαντέρ στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ. Ως τακτικός συνεργάτης του αυστραλιανού μουσικού τύπου, έχει εργαστεί σε μερικά από τα μεγαλύτερα μουσικά φεστιβάλ της Αυστραλίας.